Pasożyty

Choroby pasożytnicze

Pchła ludzka

Pchła ludzka należy do rzędu Aphaniptera, żywi się krwią ludzi, choć może pasożytować także na zwierzętach. Samica jest większa od samca i osiąga do 3 mm długości, samiec zaś 2,5 mm. Trzecia para odnóży krocznych pchły jest skoczna, nie mają one skrzydeł, ich aparat gębowy jest kłująco-ssący, oczy są proste, a ciało pokrywają szczecinki skierowane ku tyłowi. Ich barwa jest ciemnobrunatna, larwy wykazują się wyjątkową ruchliwością, żywią się resztkami organicznymi. Jaja pcheł są składane głównie w szparach podług i mebli, ich przeobrażenie jest zupełne (larwa i poczwarka). Pchła ludzka jest także żywicielem pośrednim tasiemca Dipylidium caninum natomiast pchła szczurza Xenopsylla cheopis jest szerzycielem pałeczki dżumy Yersinia pestis. Pchła ludzka może przenosić pałeczki tularemii Francisella tularensis.

Owad, mimo swoich małych rozmiarów widoczny jest gołym okiem. W miejscu ukłucia tworzą się plamki i grudki zapalne, powstaje świąd, a niekiedy wtórne zakażenie bakteriami ropnymi.

Pchły są ektopasożytami czyli pasożytami zewnętrznymi ssaków i ptaków, które odżywiają się ich krwią. Niektóre pchły żerują tylko na jednym żywicielu, inne mogą atakować różnorodne zwierzęta, w tym także te, które przystosowały się do życia w środowisku zurbanizowanym.

Wyróżnia się kilka gatunków pcheł w tym:

- pchłę ludzką, która prócz krwi ludzkiej żywi się również krwią szczurów, jeleni, lisów;
– pchłę kocią, która atakuje także psy, skunksy, wiewiórki;
– pchłę ptasią, która bytuje na ptakach miejskich, ale przedostaje się także na ludzi i kąsa powodując bolesne wysypki na skórze.

Zagrożeniem dla ludzkiego zdrowia są pchły, które pasożytują na zwierzętach domowych, i z których przenoszą się na ludzi. Pchła ludzka na swoje siedlisko wybiera sobie najczęściej wilgotne pomieszczenia, z drewnianymi podłogami, gdzie utrzymana jest niska higiena. Jej obecność w mieszkaniu można stwierdzić obserwując charakterystyczne małe plamki odchodów na pościeli.

Cykl rozwojowy pchły ludzkiej

Po pożywieniu się krwią samica składa jednorazowo mniej więcej od 3 do 5 jaj z których wylęgają się podłużne, robakowate larwy żywiące się resztkami produktów roślinnych i zwierzęcych tworzących kurz, oraz odchodami dorosłych pcheł, które są bogate w substancje odżywcze. Wyróżnia się trzy stadia larwalne, po dwóch linieniach larwy tworzą kokon, który oblepiają bardzo małe cząstki kurzu. Rozwój pcheł zależy od pory roku. Latem trwa 4-6 tygodni, natomiast w okresie jesienno-zimowym, kiedy notuje się niskie temperatury czas rozwoju wydłuża się do kilku miesięcy.

Pasożytują jedynie dorosłe osobniki pcheł, a okresem w którym najbardziej dokuczają są miesiące w których notuje się wysokie temperatury czyli sierpień i wrzesień. Pchła ludzka atakuje nie tylko człowieka, bo i lubuje się we krwi świni, ssaków drapieżnych, gryzonii czy też ptaków domowych. Może przy tym roznosić różnego rodzaju riketsje duru wysypkowego szczurzego, pałeczki dżumy i tularemii.

Mimo tego, że pchły są bardzo małe, mogą być pośrednim żywicielem tasiemców. Dla tych, którzy są wrażliwi, kontakt z pchłami i ich larwami może mieć dosyć mocne działanie alergizujące. Również coraz więcej alergoz obserwuje się wśród zwierząt domowych.

Categories: P